//Άβδηρα Γενισέα Ξάνθης

Άβδηρα Γενισέα Ξάνθης

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

 Σήμερα ένα χωριό της Ξάνθης που όμως στους αιώνες που πέρασαν άφησε τα ίχνη του στην μακρινή ιστορική πορεία της περιοχής. Ελάτε να κάνουμε βήματα προς τα πίσω και να γνωρίσουμε την πορεία ενός Ελληνικού τόπου που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητος. Μπορεί σήμερα να βρίσκεται στον νομό της δυτικής Θράκης αλλά από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο Bιλαέτι Aδριανούπολης, στο Σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον Kαζά Ξάνθης. Πιο πριν η Γενισέα έζησε την αναγέννηση του Νέου Ελληνισμού και τη μεγάλη εποχή του καπνού κατά τον 18ο αιώνα αφού ο πλούτος της περιοχής βασίζονταν στο καπνό. Μακεδόνες και Ηπειρώτες μάστοροι και έμποροι ανέλαβαν το χτίσιμο των καπναποθηκών της Γενισέας και μετά της Ξάνθης και μετέφεραν τον λαϊκό πολιτισμό στη Θράκη. Παλαιότερα ήταν έδρα του Νομού Ξάνθης ενώ από εκεί πέρασαν οι πρώτες σιδηροδρομικές γραμμές για την Θράκη. Πολλές καπναποθήκες ήταν χτισμένες εκεί ενώ υπήρχε εργοστάσιο τσιγάρων στην Αγγλία με το όνομα του χωριού. Η οικονομική ανάπτυξη ήταν μεγάλη μέχρι το 1870, δραματικό έτος για τους κατοίκους καθώς κάηκε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης καίγοντας μαζί και της καπναποθήκες και μεταφέροντας από τότε την έδρα του νομού στην Ξάνθη. Βαθαίνοντας στο χρόνο από το α΄ μισό του 4ου αι. μ.Χ., και κατά την περίοδο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ο οικισμός, που είχε ήδη συρρικνωθεί σημαντικά, μεταφέρθηκε στο λόφο της αρχαίας ακρόπολης και μετονομάσθηκε σε Πολύστυλον. Αφορμή ο μεγάλος αριθμός αρχαίων κιόνων που αψηφούσαν το πέρασμα των αιώνων και στέκονταν ακόμα όρθιοι θυμίζοντας τη δόξα ενός ακόμα αρχαιότερου παρελθόντος.
Με δύο φυσικά λιμάνια, στα παράλια της Θράκης όχι μακριά από τη Γενισέα, βρίσκονταν τα Άβδηρα, μια από τις πιο σημαντικές αρχαίες πόλεις του βορείου Αιγαίου. Ιδρύθηκαν στα μέσα του 7ου αι. π.Χ. από αποίκους των Κλαζομενών, ελληνικής πόλης στα δυτικά της Σμύρνης που ήταν μία από τις σημαντικές πόλεις της Ιωνίας κατά την Αρχαϊκή περίοδο, φημισμένη για την κεραμική της. Οι Κλαζομένιοι ήλθαν στην περιοχή με οικιστή τον Τιμήσιο. Από την πρώτη αυτή αρχαϊκή πόλη έχει ανασκαφεί μόνο τμήμα του τείχους και μία κατοικία. Όμως η πορεία της αποικίας ήταν φθίνουσα όχι μόνο λόγω των συγκρούσεων με προγενέστερα Θρακικά φύλλα, τους παλαιότερους κατοίκους της περιοχής, αλλά, κυρίως, λόγω των κακών κλιματολογικών συνθηκών.
Περίπου έναν αιώνα αργότερα, το 545 π.Χ., 6ος αιώνας ο χώρος αποικήθηκε για δεύτερη φορά από κατοίκους της Τέω, επίσης ελληνικής πόλης που βρισκόταν νότια των Κλαζομενών. Οι Τήιοι εγκαταστάθηκαν στον ίδιο χώρο και συγκατοίκησαν με τους Κλαζομένιους, θεωρώντας ως μυθικό οικιστή τον Ηρακλή και επώνυμο ήρωα τον Άβδηρο, τον οποίο, σύμφωνα με το μύθο, κατασπάραξαν τα άλογα του βασιλιά των Βιστόνων Θρακών, Διομήδη. Αρχικά και αυτοί αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα με τους Θράκες, αλλά τελικά επικράτησαν και γρήγορα η πόλη τους παρουσίασε μεγάλη οικονομική και πνευματική άνθηση. Η γεωργία, η κτηνοτροφία, η αλιεία, οι βιοτεχνικές δραστηριότητες και προπάντων το ιδιαίτερα εκτεταμένο εμπόριο αποτελούσαν τις πηγές του ιδιωτικού και του δημόσιου πλούτου.
Τα Άβδηρα σαν Ιωνική αποικία έγιναν μέλος της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας πληρώνοντας ιδιαίτερα μεγάλο φόρο, γεγονός που μαρτυρεί την οικονομική δύναμη της πόλης, ενώ διατηρούσαν στενές σχέσεις και με το ανεξάρτητο θρακικό βασίλειο των Οδρυσών. Από την περίοδο αυτή, της μεγάλης ακμής της πόλης, σώζεται σημαντικό τμήμα των τειχών, ένα ιερό της Δήμητρας και της Κόρης και κατοικίες. Μετά την ήττα των Αθηναίων και την διάλυση της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας η πόλη δέχθηκε την εισβολή του θρακικού φύλου των Τριβαλλών (376 π.Χ.,) ενώ γύρω στο 350 π.Χ. κυριεύθηκε από τον μεγάλο Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο Β΄. Οι πολιτικές σκοπιμότητες του Φίλιππου σε συνδυασμό με τις γεωμορφολογικές μεταβολές που επέφεραν οι προσχώσεις του Νέστου, ανάγκασαν τους Αβδηρίτες γύρω στα μέσα του 4ου αι. π.Χ. να μεταφερθούν νοτιότερα. Το νέο πολεοδομικό συγκρότημα κατασκευάσθηκε με ενιαίο πρόγραμμα (και όχι κατά την τακτική των νεότερων Ελλήνων), σύμφωνα με το ιπποδάμειο σύστημα. Περιλάμβανε ισχυρά τείχη, ακρόπολη, δύο λιμάνια και θέατρο, ενώ οι κατοικίες ήταν διευθετημένες σε οικοδομικά τετράγωνα! Η μορφή αυτή της πόλης διατηρήθηκε μέχρι και τα χρόνια της Ρωμαϊκής κατάκτησης, οπότε τα τείχη καταστράφηκαν και επιχώθηκαν, ενώ νέες κατοικίες οικοδομήθηκαν πάνω από αυτά καθώς και έξω από τα δυτικά όρια της αρχαίας πόλης. Αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Πίνδαρος, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο Διόδωρος Σικελιώτης, ο Ιπποκράτης, ο Ξενοφών, ο Πλίνιος μας έχουν δώσει αρκετά στοιχεία για να αναπαραστήσουμε την ιστορική εξέλιξη της πόλης και τον τρόπο ζωής των αρχαίων Αβδηριτών. Στη νεότερη εποχή η αρχαία πόλη αποκαλύφθηκε από τον Αυστριακό αρχαιολόγο Regel το 1887. Η συστηματική ανασκαφική έρευνά της ξεκίνησε το 1950 από το Δημήτριο Λαζαρίδη και συνεχίζεται μέχρι σήμερα από τη ΙΘ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.
Η ιστορία της πόλης συνδέεται με την παρουσία και τη δράση μεγάλων πνευματικών ανδρών, όπως είναι ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος, ο Πρωταγόρας που έγραψαν με ανεξίτηλα γράμματα το όνομα των Αβδήρων στην Ιστορία.
Λεύκιππος:(480/470 π.Χ.-400; π.Χ.). Για μερικούς μεγάλους άνδρες της αρχαιότητας ο τόπος καταγωγής τους δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένος ίσως γιατί το έργο τους αγγίζει τα όρια του μύθου. Γενικά, οι αρχαίοι που δέχονται την ύπαρξη του Λεύκιππου, άλλοι θεωρούν πως ήταν Ελεάτης, ίσως επειδή άκουσε τον Ζήνωνα, άλλοι πως ήταν Αβδηρίτης που είναι και το πιθανότερο, ενώ άλλοι τον θέςλουν από τη Μίλητο. Παραδέχονται ότι στα έργα του «Περί νου» και «Μέγας διάκοσμος» ο Λεύκιππος συνέλαβε τους άξονες της ατομικής θεωρίας, που επεξεργάστηκε στη συνέχεια ο μαθητής του Δημόκριτος. Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει σχετικά: «Το σύνολο των πραγμάτων – τα πάντα, είναι άπειρο και αυτά μεταβάλλονται το ένα στο άλλο. Το παν αποτελείται από κενό και από πλήρες μέρος ατόμων. Οι κόσμοι γίνονται από τα άτομα που πέφτουν στο κενό και περιπλέκονται μεταξύ τους. Από την κίνηση και την ένωση των ατόμων προέρχονται τα άστρα. Ο ήλιος έχει μεγαλύτερη κυκλική τροχιά από τη σελήνη. Πρώτος ο Λεύκιππος θεώρησε τα άτομα ως πρώτες αρχές». Ο Λεύκιππος υποστηρίζει πως: «Κανένα πράγμα δε γίνεται μάταια, μα όλα γίνονται και από λόγο και από ανάγκη» (Περί νου).
Αν ο Λεύκιππος ήταν ο εμπνευστής της Ατομικής θεωρίας ο μαθητής του Δημόκριτος ήταν ο θεμελιωτής της. Η ζωή του. Γεννήθηκε στα Άβδηρα από πλούσιο πατέρα. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο Δημόκριτος στο Μικρό διάκοσμο ήταν νέος, όταν ο Αναξαγόρας ήταν γέρος. Με βάση αυτό το στοιχείο η ημερομηνία γέννησης που δίνει ο Απολλόδωρος , 80 Ολυμπιάδα/ 460-456 πχ, φαίνεται πιθανότερη από άλλες χρονολογίες που μας παραδόθηκαν. Το μερίδιο της πατρικής περιουσίας 1/3 και όμως 100 τάλαντα, ποσό τεράστιο, το διέθεσε για μακρά ταξίδια, ώστε να ικανοποιήσει την επιστημονική του περιέργεια. Επισκέφθηκε την Αίγυπτο, τη Βαβυλωνία, την Αραβία, την Αιθιοπία. Στη διάρκεια αυτών των περιπλανήσεων θα πρέπει σίγουρα να επισκέφτηκε τα πνευματικά κέντρα της Ιωνίας, κυρίως την Έφεσο και την Μίλητο, όπου θα γνώρισε από κοντά τη φιλοσοφία του Θαλή, του Αναξίμανδρου, του Αναξιμένη και του Ηράκλειτου. Στη Μίλητο ίσως να συνάντησε για πρώτη φορά τον άνθρωπο που σημάδεψε την σκέψη και την ζωή του, το Λεύκιππο. Απ’ αυτόν διδάχτηκε τη φιλοσοφία του Παρμενίδη, του Εμπεδοκλή, του Πυθαγόρα. Για τον τελευταίο θα συντάξει ο Δημόκριτος αργότερα ειδική πραγματεία. Η επίσκεψη του Δημόκριτου στη Αθήνα, όπου μάλιστα άκουσε το Σωκράτη να συζητά, δίχως όμως να έλθει σε γνωριμία με αυτόν, ήταν κάτι το φυσικό, αφού η πόλη αποτελούσε την πνευματική πρωτεύουσα της Ελλάδας, ενώ και τα Άβδηρα ήταν μέλος της Αθηναϊκής συμμαχίας. Αλλά η εμπόλεμη κατάσταση, στην οποία βρισκόταν τότε η Αθήνα λόγω του πελοποννησιακού πολέμου, οδήγησε το Δημόκριτο στην απόφαση να ιδρύσει τη σχολή του στα Άβδηρα. Ο φιλόσοφος πρέπει να γοητεύτηκε από την πόλη του Περικλή, αφού ο ίδιος ήταν δημοκρατικός, ενώ πολλές από τις απαντήσεις που έδωσε σε φιλοσοφικά προβλήματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι γνώριζε την φιλοσοφία του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αντισθένη, του Αρίστιππου και του Αναξαγόρα. Γύρισε στην πατρίδα του φτωχός, αλλά ευχαριστημένος για όσα είδε και έμαθε και έζησε ζωή ερημίτη, γράφοντας, ερευνώντας και διδάσκοντας. Ήταν τόσο δυνατός ο έρωτάς του για την επιστημονική έρευνα, ώστε έλεγε ότι προτιμούσε να βρει μια «αιτιολογία», την επιστημονική εξήγηση ενός φαινομένου, παρά να του δινόταν ο θρόνος της Περσίας.
Η ζωή του περιβάλλεται από την αχλή του θρύλου, πολλά θαυμάσια ίσως όμως όχι αληθινά αναφέρονται, γύρω από τα τελευταία ιδίως χρόνια της ζωής του, από διαφόρους συγγραφείς, όπως η συνάντησή του με τον Ιπποκράτη και ο διάλογος μεταξύ τους. Φαίνεται ότι πέθανε σε πολύ προχωρημένη ηλικία, αφού κατατασσόταν στους μακροβιότερους Έλληνες στοχαστές. Διάφορες πηγές αναφέρουν ότι έζησε από 90 ως και 109 χρόνια. Πάντως, ένα από τα γνωρίσματα του Δημόκριτου που δεν αμφισβητείται, είναι ότι γελούσε πολύ, και κάθε στιγμή, βλέποντας πόσο μηδαμινά και αστεία ήταν όλα τα σοβαρά και ‘’σπουδαία’’ των ανθρώπων, μπροστά στο μεγαλείο του Κόσμου. Γι’ αυτό και ονομάσθηκε «Γελασίνος». Και, ακόμα, ότι οι Αβδηρίτες τον λάτρεψαν σαν θεό και, ύστερα από το θάνατό του, του έστησαν χάλκινο ανδριάντα.
Το έργο του: Τα συγγράμματά του τα έγραψε στην ιωνική διάλεκτο, και περιλαμβάνουν όλους τους κλάδους της ανθρώπινης γνώσης: μαθηματικά, φυσική, ιατρική, γεωπονία, ηθική, ποίηση, μουσική, ζωγραφική, γραμματική, αισθητική, φωνητική και πολεμική τέχνη. Τα άπειρα σε αριθμό και σε σχήμα άτομα στροβιλίζονται στο άπειρο, όπως η σκόνη στον αέρα και, καθώς συνωθούνται, σχηματίζουν απείρους κόσμους, (τον «Μέγα Διάκοσμο»), σ’ ένα από τους οποίους ανήκει και η Γη. Η ατομική θεωρία βέβαια προκαλεί το ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί προκατέλαβε τις σύγχρονες απόψεις. Δεν είναι ίσως υπερβολή να πούμε ότι η θεωρία του Δημόκριτου έμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη μέχρι τον 19ον αιώνα. Πίστευε ότι η ύλη αποτελείτο από αδιάσπαστα, αόρατα στοιχεία, τα άτομα. Επίσης ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι ο Γαλαξίας είναι το φως από μακρινά αστέρια. Ήταν ανάμεσα στους πρώτους που ανέφεραν ότι το σύμπαν έχει και άλλους «κόσμους» και μάλιστα ορισμένους κατοικημένους. Ο Δημόκριτος ξεκαθάριζε ότι το κενό δεν ταυτίζεται με το τίποτα («μη ον»), είναι δηλαδή κάτι το υπαρκτό. Αυτό αποτελούσε θεμελιακή ανάγκη για την ατομική κοσμοθεωρία. Πρέπει να υπάρχει κενός χώρος για να κινούνται μέσα τα άτομα. Το «σήμα κατατεθέν» της σκέψης του Δημόκριτου, όπως σημείωσε ο Αριστοτέλης επιδοκιμαστικά, ήταν η απόφασή του να δώσει λόγο για τα εμφανή γεγονότα και όχι να περιπλανηθεί σε αφηρημένη επιχειρηματολογία.
Η βασική ιδέα των Ατομικών, όπως και του Εμπεδοκλή και του Αναξαγόρα, ξεκινούσε ακριβώς από την παρμενίδεια άποψη πως οτιδήποτε πραγματικό ούτε γεννάται ούτε φθείρεται. Επομένως η φαινομενική γέννηση και φθορά των φυσικών αντικειμένων πρέπει να εξηγηθεί, όπως είχε πει και ο Εμπεδοκλής, με το να τις δεχτούμε ως τυχαίους συνδυασμούς πολλαπλών στοιχείων και τίποτε παραπάνω• μόνο τα στοιχεία αυτά μπορούμε να υποθέσουμε ότι αξίζουν το χαρακτηρισμό των «όντων». Το φως κατά τον Δημόκριτο είναι κι αυτό βέβαια κάτι το σωματοειδές αποτελούμενο από ιδιαιτέρως μικρά λεπτά άτομα που κινούνται γοργά χάρη στο μικρό τους μέγεθος και το στρογγυλό τους σχήμα.
Ο τρίτος πνευματικός γίγαντας της Θρακικής πόλης ήταν ο Πρωταγόρας. Ο μεγαλύτερος σοφιστής και από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της αρχαιότητας επίσης από τα Άβδηρα της Θράκης (480 – 411 π.χ). Σύγχρονος του Δημόκριτου, ο Πρωταγόρας, ο οποίος αφού γύρισε και δίδαξε τους νέους σε όλο τον ελληνικό κόσμο της εποχής του, (490-420 π.χ) κατέληξε στην Αθήνα όπου και ανέπτυξε περισσότερο τις ιδέες του κερδίζοντας τη φιλία του Περικλή και του Ευριπίδη, στα δράματα του οποίου φαίνονται οι επιδράσεις του. Στόχος της διδασκαλίας του είναι η μόρφωση των νέων και η αρετή ως μέσον για την πολιτική δράση. Ο Πρωταγόρας πιστεύει ότι η αρετή μπορεί να διδαχθεί, αρκεί ο άνθρωπος να είναι κατάλληλα προικισμένος από τη φύση και να επιμείνει στην άσκησή της αρετής, πράγματα δηλαδή που μέχρι σήμερα αποτελούν το ζητούμενο. Με τη δύναμη της αγωγής και χάρη σ’ αυτήν η ανθρωπότητα προχωρεί σε ανώτερα στάδια πολιτισμού. Είναι επίσης από τους πρώτους ο Πρωταγόρας που αντιμετώπισε με κριτικό πνεύμα την ύπαρξη του Θεού θεωρώντας ότι εμπόδιο για τη γνώση του είναι «η αδηλότητα των θεών και η σύντομη ανθρώπινη ζωή».
Οι απόψεις του, όπως και αυτές του Σωκράτη, σκανδάλισαν τους συντηρητικούς κατά βάση Αθηναίους και κατηγορήθηκε από κάποιον Πυθόδωρο για αθεΐα. Μαρτυρείται πως τα βιβλία του κάηκαν δημόσια στην αγορά και ο ίδιος καταδικάστηκε για αθεΐα. Σκεφτείτε ότι μιλάμε για την Αθήνα του Περικλή! Φαίνεται πως και η Δημοκρατία έχει τα όριά της. Για να αποφύγει τα χειρότερα ο Πρωταγόρας διέφυγε προς τη Σικελία. Όμως, το πλοίο που τον μετέφερε ναυάγησε και ο ίδιος πνίγηκε.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.
2017-05-20T15:10:38+00:00 By |Ιστορία|