Ιστορία 2017-07-23T15:04:56+00:00
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Η Θήβα, εν τω μεταξύ, αύξησε τη δύναμη της κατά τη διάρκεια του πολέμου και θέλησε να πάρει υπό κατοχή της τις πόλεις της Βοιωτίας. Αυτή η πολιτική, οδήγησε σε σύγκρουση μεταξύ της Θήβας και της Σπάρτης. Το 395 π.Χ, η Θήβα, μαζί με την Αθήνα, την Κόρινθο και το Άργος, άρχισε πόλεμο με τη Σπάρτη, γνωστό ως Κορινθιακό Πόλεμο. Ο πόλεμος διήρκεσε 8 χρόνια και η Θήβα αναγκάστηκε να συνάψει ξανά συμμαχία με τη Σπάρτη. Το 382 π.Χ, ωστόσο, ο Σπαρτιάτης διοικητής Φοιβίδας διέπραξε κάτι που θα έκανε οριστικά τη Θήβα εχθρό της Σπάρτης. Εκμεταλλεύτηκε εμφύλια διαμάχη στη Θήβα και μπήκε στην πόλη με τον στρατό του. Εκεί, κατέλαβε την Καδμεία (ακρόπολη της Θήβας) και έδιωξε το αντισπαρτιατικό κόμμα από την πόλη.

Η περίφημη μάχη, μεταξύ Σπαρτιατών και Θηβαίων, διεξήχθη το 371 π.Χ. στα Λεύκτρα της Βοιωτίας, στην οποία και νικήθηκαν οι μέχρι τότε θεωρούμενοι αήττητοι Σπαρτιάτες, έδωσε τέλος στην Πελοποννησιακή Συμμαχία και χάρισε στους Θηβαίους την ηγεμονική τους θέση στον ελλαδικό χώρο. Αφορμή στον μεταξύ Σπάρτης και Θηβών πόλεμο έδωσε η στάση του Θηβαίου στρατηγού Επαμεινώνδα στο συνέδριο των ελληνικών πόλεων-κρατών που είχε συνέλθει στη Σπάρτη μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη (386). «Ο Βασιλέας Αρταξέρξης θεωρεί δίκαιο οι πόλεις της Μ. Ασίας να του ανήκουν, καθώς και οι Κλαζομενές και η νήσος Κύπρος. Οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις μικρές και μεγάλες θα είναι αυτόνομες εκτός από τη Σκύρο, τη Λήμνο και την Τένεδο οι οποίες ανήκαν στο κράτος των Αθηνών από παλιά. Αυτούς που δεν θα δεχτούν αυτή την ειρήνη θα τους πολεμήσω και στην ξηρά και στη θάλασσα και με στρατό και με καράβια.» Κατόπιν έδωσε εντολή στους πρέσβεις να αναχωρήσουν για τις πατρίδες τους και να ανακοινώσουν τη διαταγή του Πέρση μονάρχη, ο οποίος εμφανιζόταν να έχει πετύχει εκεί που απέτυχε ο Δαρείος και ο Ξέρξης.
Σε όλες τις πόλεις η αγανάκτηση για τους Λακεδαιμόνιους χτύπησε ταβάνι αλλά υπέκυψαν μπροστά στην ανώτερη βία, καθώς καμιά δεν ήταν σε θέση να αντιταχτεί από μόνη της στους Σπαρτιάτες και πολύ περισσότερο στον Αρταξέρξη και τα περσικά χρήματα. Οι Θηβαίοι προσπάθησαν να αποφύγουν τη διάλυση του Βοιωτικού Κοινού αλλά όταν ο Αγησίλαος βάδισε με μεγάλο στρατό εναντίον τους αναγκάστηκαν να αποδώσουν την αυτονομία στις άλλες βοιωτικές πόλεις. Ο Κόνωνας όσο χρόνο ο Αρταξέρξης B΄ κρατούσε τον Τιρίβαζο στην περσική αυλή πριν συμφωνήσει με τις προτάσεις του Ανταλκίδα δραπέτευσε ή απελευθερώθηκε από τον Στρούθα αλλά δεν επέστρεψε στην Αθήνα, πιθανόν φοβούμενος την αντίδραση των πολιτικών του αντιπάλων και της Εκκλησίας του Δήμου όταν θα μάθαιναν την αποτυχία της αποστολής του.   Ο Επαμεινώνδας (Ο Επαμεινώνδας ήταν μέλος της αριστοκρατίας της Θήβας, Δάσκαλος του ο τελευταίος γνωστός Πυθαγόρειος φιλόσοφος, ο Λύσις του Ταράντα Στη μάχη της Μαντινείας το 385  έσωσε τη ζωή του Πελοπίδα:)  τότε επέμενε στο συνέδριο ν’ αναγνωρισθεί ως αντιπρόσωπος όλων των Βοιωτικών πόλεων και όχι μόνο της Θήβας. Οι Σπαρτιάτες δεν το δέχθηκαν, και απέκλεισαν τους Θηβαίους από το συνέδριο. ΟιΈφοροι της Σπάρτης διέταξαν επιπρόσθετα, προκειμένου να τρομάξουν τους Θηβαίους, τον ευρισκόμενο στη Φωκίδα και κοντά στη περιοχή, Σπαρτιάτη βασιλέα Κλεόμβροτο να εισβάλει στη Βοιωτία. Οι Σπαρτιάτες αριθμούμενοι σε 11.000 έφθασαν στην περιοχή και στρατοπέδευσαν στη κοιλάδα των Λεύκτρων, ανατολικά του Ελικώνα. Οι Θηβαίοι που ήταν 6.000 έφθασαν στη περιοχή από βόρεια και στην αρχή δείλιασαν. Ο στρατηγός τους Επαμεινώνδας τους ενθάρρυνε και εφήρμοσε μια νέα στρατιωτική τακτική η οποία και τον ανέδειξε σε έναν από τους ευφυέστερους στρατηγούς όλων των εποχών.
Στην αρχή ο Επαμεινώνδας εξαπέλυσε το ιππικό του κατά των προμαχούντων Σπαρτιατών ιππέων οι οποίοι βλέποντας να μην υποχωρεί η εχθρική γραμμή, κάμφθηκαν. Οι Θηβαίοι ιππείς της πτέρυγας επίθεσης στράφηκαν τότε κατά του κέντρου και του αριστερού εχθρικού τμήματος, ενώ ο Επαμεινώνδας με την αριστερή πτέρυγα της πεζής παράταξής του και ο Πελοπίδαςμε τον Ιερό Λόχο επιτέθηκαν με θυελλώδη ορμή κατά των Σπαρτιατών των οποίων η παράταξη διασπάσθηκε. Οι σύμμαχοι των Σπαρτιατών που είχαν παραταχθεί στο κέντρο και την αριστερή πτέρυγα, βλέποντας ότι οι Σπαρτιάτες ήταν ανίκανοι να συνεχίσουν τη μάχη, αποφάσισαν να υποχωρήσουν καταδιωκόμενοι από το θηβαϊκό ιππικό. Οι απώλειες των θηβαϊκών δυνάμεων έφθασαν τους 300 άνδρες ενώ οι Σπαρτιάτες έχασαν γύρω στους 1.000 άνδρες, μεταξύ των οποίων και τον βασιλιά Κλεόμβροτο.

Βρίσκονταν μεταξύ του βουνού και του ποταμού Ασωπού, ο οποίος σχημάτιζε φυσικό σύνορο με την Θήβα. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι οι Πλαταιείς ήταν γηγενείς (Ίωνες), που κατάγονταν κατά την Ελληνική Μυθολογία από την κόρη του Ασωπού Πλαταία εξ ου και η ονομασία της. Οι Πλαταιές και οι Θεσπιές και γενικά οι κάτοικοι των αρχαίων πόλεων και χωριών παρά τον Ασωπό ποταμό αντιτάχθηκαν με πείσμα να συνενωθούν στη Θηβαϊκή ομοσπονδία λόγω της έμφυτης συμπάθειάς τους προς τους ομοφύλους τους Αθηναίους. Ο αγώνας τους εκείνος εναντίον των Θηβών είχε φθάσει σε οξύ σημείο, την ίδια εποχή που ο Βασιλεύς της Λυδίας ο Κροίσος πολιορκούταν στις Σάρδεις από τον Κύρο (546 π.Χ.) και οι ελληνικές πόλεις της Ιωνίαςζητούσαν τη βοήθεια των μητροπόλεών τους.
το 519 π.Χ., όταν η αρχαία Σπάρτη βοηθούσε την Αθήνα και την Κόρινθο στον εναντίον της Αίγινας και των Θηβών πόλεμο, οι Πλαταιείς, για να μην υποταχθούν στους Θηβαίους, ζήτησαν από τον Βασιλέα των Σπαρτιατών Κλεομένη τον Α΄ να προσχωρήσουν σ’ αυτούς, δηλ. στην Πελοποννησιακή συμμαχία. Τότε ο Κλεομένης για να τονώσει την μεταξύ Θηβαίων και Αθηναίων έχθρα, συμβούλευσε αυτούς να συμμαχήσουν με τους Αθηναίους. Οι Πλαταιείς απεδέχθησαν τη συμβουλή που συνέπιπτε με την επιθυμία των τότε αρχόντων Πεισιστρατιδώντης Αθήνας, αποστέλλοντας πρέσβεις που έγιναν αμέσως δεκτοί. Έτσι οι Αθηναίοι δεν δίστασαν πλέον να επέλθουν κατά της Θήβας και μετά την νικηφόρα τους σύγκρουση να επεκτείνουν τα όριά τους μέχρι τον Ασωπό. στην εκστρατεία του Ξέρξη κατά του ελλαδικού χώρου μόνο οι Πλαταιές και οι Θεσπιές, από όλες τις πόλεις της Βοιωτίας, δεν εμήδισαν.
Την άνοιξη του 431 π.Χ. η πόλη δέχτηκε την αιφνιδιαστική επίθεση από τριακόσιους Θηβαίους, τους οποίους οι Πλαταιείς αμέσως αντέκρουσαν και σκότωσαν 180 από αυτούς. Τον τρίτο χρόνο του πολέμου οι Πελοποννήσιοι με αρχηγό τον Αρχίδαμο περικύκλωσαν και πολιόρκησαν τις Πλαταιές. Δύο χρόνια κράτησε η πολιορκία αυτή. Όταν τελικά οι Πλαταιείς παραδόθηκαν, οι Πελοποννήσιοι τους σκότωσαν όλους. Όσοι Πλαταιείς επέζησαν βρήκαν καταφύγιο στην Αθήνα. Μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη που ακολούθησε την λήξη του Κορινθιακού πολέμου, οι Πλαταιείς επέστρεψαν στην πόλη τους (386 π.Χ.). Το 372 π.Χ. όμως οι Θηβαίοι κατέλαβαν πάλι την πόλη και την κατέστρεψαν. Οι Πλαταιεις κατέφυγαν πάλι στην Αττική και επέστρεψαν στην πόλη τους μετά την ήττα των Θηβαίων στην μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. Η πόλη ξανακτίζεται στα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου (τέλη 4ου π.Χ. αιώνα), ενώ τα τείχη της αποκαθίστανται μόλις στον 6ο αι. μ.Χ. επί του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ιουστινιανού. Από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. μαρτυρείται στις Πλαταιές – από επιγραφές και νομίσματα – λατρεία της Ηρας, της Δήμητρας, της Αθηνάς, του Ελευθερίου Διός και της Αρτέμιδος.

Οι Ελευθερές ήταν βοιωτική πόλη μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. οπότε πέρασαν στον έλεγχο των Αθηναίων. Από τις Ελευθερές καταγόταν ο γλύπτης Μύρωνας, ο δημιουργός του περίφημου δισκοβόλου. Από την πόλη αυτή διαδόθηκε στην Αθήνα η λατρεία του Διονύσου. Την περίοδο του Πεισίστρατου μεταφέρθηκε από τις Ελευθερές στην Ακρόπολη το ξόανο του Διονύσου και χτίστηκε ναός στις νοτιοανατολικές υπώρειες του λόφου αφιερωμένος στον Διόνυσο τον Ελευθερέα. Στη θέση που σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη βρισκόταν η αρχαία πόλη των Ελευθερών, διασώζεται σήμερα μεγάλο φρούριο που από τον τοπικό πληθυσμό αποκαλείται Γυφτόκαστρο. Υπήρξε η άποψη πως το Γυφτόκαστρο αντιστοιχεί στο αρχαίο αθηναϊκό φρούριο Πάνακτο που αναφέρεται από τον Θουκυδίδη στην ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου. Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη όμως το Πάνακτο τοποθετείται στην περιοχή των Δερβενοχωρίων και το φρούριο των Ελευθερών δεν σχετίζεται με αυτό.

Βρίσκεται στην παλαιά Εθνική οδό Αθηνών – Θηβών, αμέσως πριν την διασταύρωση προς τα Βίλια, απέναντι από το φρούριο των Ελευθερών. Στο σημείο αυτό, στις 13 Αυγούστου του 1943, τμήμα του 34ου συντάγματος του ΕΛΑΣ χτύπησε γερμανική φάλαγγα. Στη μάχη έπεσαν οι διμοιρίτες: Σταμάτης Γλιατής (Αριστείδης) από την Μάνδρα και Γιώργος Λούκος (Μελάς) από το Κριεκούκι. Στον ίδιο χώρο (στο χάνι της Κάζας) στις 12 Αυγούστου 1944 εκτελέστηκαν τρείς Έλληνες πατριώτες από τους Γερμανούς.

Κάτοικοι των Ερυθρών ίδρυσαν την ομώνυμη αποικία στην Ιωνία που βρίσκεται απέναντι από την Χίο. Το σημερινό χωριό δημιουργήθηκε τον 15ο αιώνα από Αρβανίτες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και σε αυτούς οφείλει την ονομασία του, Κριεκούκι (σημαίνει στα αρβανίτικα κόκκινο κεφάλι). Το χωριό μετονομάστηκε από Κριεκούκι σε Ερυθρές τη δεκαετία του 1950. Οι Ερυθρές ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη στους πρόποδες του Κιθαιρώνα. Αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών ως μία από τις Βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Ο Στράβων αναφέρει πως άποικοι από τις Ερυθρές ίδρυσαν την Ιωνική αποικία Ερυθρές στα παράλια της Μικράς Ασίας, απέναντι από την Χίο. Οι Ερυθρές βρίσκονταν κοντά στα σύνορα της αρχαίας Βοιωτίας με την αρχαία Αθήνα. Μετά τους Περσικούς πολέμους για μία μεγάλη χρονική περίοδο άνηκαν στους Αθηναίους. Οι Ερυθρές φαίνεται να παρήκμασαν κατά την Ρωμαϊκή εποχή.

Οι εκδοχές για την ονομασία Βίλια, είναι πολλές. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, στην αρχή τα Βίλια ονομάζονταν Ειδυλλία, πιθανώς λόγω του ειδυλλιακού τοπίου. Πρώτος που αναφέρει την περιοχή αυτή ως Ειδυλλία είναι ο γεωγράφος Μελέτιος ο Νεώτερος. Σε μικρή απόσταση από τα Βίλια, υπάρχουν τα χαλάσματα ενός άλλου χωριού με το όνομα «Παλαιοχώρι» ή «Παλιοχώρι». Για το Παλαιοχώρι υπάρχουν ασαφή στοιχεία στην τοπική παράδοση. Μία πρώτη εκδοχή της παράδοσης είναι ότι το Παλαιοχώρι καταστράφηκε από πειρατές (οπότε βρίσκονταν σε έξαρση πειρατικές επιδρομές από Τυνήσιους, Σικελούς, Βενετσιάνους, Κορσικανούς, Αλγερινούς, Γενοβέζους, Τούρκους, ακόμη και από Έλληνες νησιώτες) που μπήκαν στο χωριό, το πυρπόλησαν, αιχμαλώτισαν τους κατοίκους και τους μετέφεραν στη Καλαβρία της Ιταλίας για να τους πουλήσουν ως δούλους. Οι λίγοι Παλαιοχωρίτες που σώθηκαν έχτισαν τα σημερινά Βίλια περίπου το 1230 μ.Χ. Οι Βιλιώτες έμαθαν το περιστατικό από τους λίγους Παλαιοχωρίτες που σώθηκαν επειδή έλειπαν μακριά με τα κοπάδια τους. Οι λίγοι αυτοί κάτοικοι που διασώθηκαν από την αρπαγή, κατέφυγαν στα Βίλια. Από το Παλαιοχώρι διασώζονται σήμερα ερείπια, καθώς και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου. Την περίοδο του 1943 όπου οι Βιλιώτες αντάρτες αποφάσισαν χτύπημα στην περιοχή της Κάζας το χωριό απειλήθηκε με αντίποινα. Μετά την μάχη της Κάζας οι Βιλιώτες αντάρτες ειδοποίησαν να απομακρυνθεί ο κόσμος διότι οι Ιταλοί θα έκαιγαν το χωριό. Οι Ιταλοί, με όλμους από την Κάζα, προξένησαν μεγάλες ζημιές σε λίγα σπίτια, ενώ δύο μέρες αργότερα μπήκαν στο χωριό και σκότωσαν πολυβολώντας τρεις Βιλιώτες και πήραν πολλούς ομήρους.

Τα Αιγόσθενα ήταν αρχαία πόλη των Μεγαρέων. Ήταν κτισμένα στους πρόποδες του Κιθαιρώνα, κοντά στην αρχαία, επίσης Μεγαρική πόλη Παγές στην θέση που βρίσκεται σήμερα το χωριό Πόρτο Γερμενό. Η στρατηγική θέση των Αιγοσθενών έγινε αιτία να τα διεκδικήσουν από τους Μεγαρείς οι Βοιωτοί και οι Αθηναίοι. Τον 4ο αιώνα π.Χ. στα Αιγόσθενα έγιναν μεγάλα οχυρωματικά έργα με την βοήθεια των Αθηναίων για την αντιμετώπιση τοι Βοιωτικού κινδύνου, επειδή τότε οι Μεγαρείς είχαν συμμαχήσει με την Αθήνα. Η παρουσία των Αθηναίων στην Μεγαρίδα ήταν η κύρια αιτία για την έναρξη μιας σειράς συγκρούσεων μεταξύ των Πελοποννησιών και των αθηναίων που αναφέρονται ως Πρώτος Πελοποννησιακός Πόλεμος. Οι συγκρούσεις αυτές έληξαν το 446 π.Χ με την υπογραφή τριακονταετούς ειρήνης του Νικία, μεταξύ των αντιμαχόμενων. Με την συνθήκη ειρήνης η Αθήνα υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από τα λιμάνια των Μεγάρων Παγές και Νίσαια τα οποία ξαναπέρασαν πάλι στους Μεγαρείς. Τα τείχη αυτά σώζονται σήμερα σε καλή κατάσταση. Για λίγες δεκαετίες προς το τέλος του 2ου αι. π.Χ. ήταν στην κατοχή των του Κοινού των Βοιωτών και ανεξάρτητο μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας από το 192 π.Χ. ως τη ρωμαϊκή κατάκτηση.
Τα Αιγόσθενα ήταν το κέντρο της λατρείας του μάντη και θεραπευτή ήρωα Μελάμποδα και χάρη στο σχετικό ιερό τα αναφέρει και ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας. Σε ένα μύθο, ο Μελάμπους θεράπευσε από τη μανία τους τις κόρες του Προίτου, βασιλιά της Τίρυνθας, τις Προιτίδες. Αυτές έκαναν το λάθος να περιγελάσουν το ξόανο της θεάς Ήρας, οπότε η Ήρα τους ενέβαλε δαιμονική τρέλα (μανία), από την οποία τις θεράπευσε ο Μελάμποδας, εκτός από την Ιφινόη, που πέθανε. Μετά από αυτό, ο Προίτος πάντρεψε την Ιφιάνασσα με τον Μελάμποδα και τη Λυσίππη με τον αδελφό του Μελάμποδα, τον Βίαντα. Στην ετήσια γιορτή του ιερού τελούνταν αγώνες. Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ο οικισμός πρέπει να είχε μια σχετική άνθηση, αν κρίνει κανείς από τα θεμέλια της βασιλικής που απέμειναν. Κατά την Τουρκοκρατία η περιοχή ήταν σχεδόν τελείως έρημη κι έτσι το οχυρό διατηρείται σε πολύ καλή (σε σχέση με την αρχαιότητά του) κατάσταση καθώς τα υλικά του δε χρησιμοποιήθηκαν για το χτίσιμο κάποιου νεώτερου οικισμού.Αγιά Σωτήρα.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.
×
Δωρεά

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με μια δωρεά ακολουθώντας
έναν από τους παρακάτω τρεις τρόπους:

α) Στην έδρα μας, Ολυμπίας 48, 16451 Αργυρούπολη (με μετρητά):
Ελάτε να γνωριστούμε και να σας κατατοπίσουμε για τo κοινωνικό αποτύπωμα των δράσεών μας.
Η δωρεά σας θα γίνει δεκτή με ιδιαίτερη εκτίμηση και θα κοπεί απόδειξη είσπραξης.

β) Στο χώρο σας (με μετρητά): Δε χρειάζεται να ταλαιπωρηθείτε !
Συνεργάτης της εταιρίας μας θα σας επισκεφθεί στο χώρο σας κ
αι θα λάβει τη δωρεά σας έναντι απόδειξης είσπραξης.

γ) Στον τραπεζικό λογαριασμό μας (με συμβατική ή ηλεκτρονική κατάθεση):

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΙΒΑΝ:
GR0801710390006039141956618
SWIFT CODE PIRBGRAA
ANELIXIS SOCIAL ENTRPRISE

** Δεν υπάρχει κατώτατο ή ανώτατο όριο ποσού δωρεάς **